„A świat trwa” László Krasznahorkai – recenzja

„A świat trwa” László Krasznahorkaiego to zbiór dwudziestu jeden opowieści ukazujących świat z perspektywy jednostek zagubionych w chaosie współczesnej rzeczywistości. Noblista opisuje doświadczenie istnienia w przestrzeni pełnej lęku, absurdu i niespełnionej potrzeby sensu, gdzie świat trwa mimo wewnętrznego rozpadu człowieka.

O czym opowiada książka „A świat trwa” László Krasznahorkaia?

Książka László Krasznahorkaiego ukazuje świat widziany przez pryzmat lęków i niepokojów współczesnego człowieka. Dwadzieścia jeden opowieści przedstawiają perspektywy outsiderów, wędrowców i ekscentryków, którzy w chaosie rzeczywistości rozpaczliwie poszukują sensu i porządku. Choć bohaterowie przybierają różne maski, wydają się być różnymi wcieleniami jednego, uniwersalnego protagonisty, czyli istoty przerażonej absurdem świata, w którym przyszło jej istnieć.

Wspólnym elementem wszystkich opowiadań jest motyw nieustannego trwania świata mimo wewnętrznego rozpadu człowieka. Bohaterowie funkcjonują w rzeczywistości pełnej sprzecznych narracji, w której codzienne gesty i myśli układają się w długie oraz nieprzerwane monologi. Czas ulega rozciągnięciu, przestrzeń traci stabilność, a doświadczenie jednostki zostaje sprowadzone do uważnego, często obsesyjnego rejestrowania własnego istnienia wobec tego, co wymyka się zrozumieniu.

Przeczytaj również: „Białość” Jon Fosse – recenzja

Opowiadania łączy także specyficzna perspektywa narracyjna, skupiona na wewnętrznym toku myśli postaci, który często dominuje nad zdarzeniami zewnętrznymi. Granica między obserwacją świata a introspekcją ulega zatarciu, a narracja koncentruje się na drobnych detalach, powtórzeniach i napięciach. W efekcie rzeczywistość ukazana zostaje jako ciąg doświadczeń przeżywanych subiektywnie, bez wyraźnych punktów odniesienia czy jednoznacznych interpretacji.

Zagubienie, lęk i świadomość w świecie Krasznahorkaia

Książka „A świat trwa” składa się z wielu opowieści, które można czytać osobno, ale dopiero razem tworzą pełny obraz. Każda z nich prowadzi nas przez inną drogę, jednak wszystkie kończą się w podobnym miejscu: w poczuciu zagubienia, niepokoju i braku jasnego kierunku. Bohaterowie są ciągle w ruchu, fizycznym lub myślowym, ale ten ruch nie prowadzi do żadnego konkretnego celu. Historie nie mają wyraźnych zakończeń ani jednoznacznych sensów. Zamiast tego wracają do tych samych pytań i problemów. Dzięki temu świat przedstawiony w książce wydaje się mniej oparty na wydarzeniach, a bardziej na przeżyciach, emocjach i pamięci bohaterów.

Narracja podporządkowana jest sposobowi myślenia postaci. Myśli płyną bez przerwy, jedno zdanie wynika z drugiego, jakby autor nie pozwalał nam się zatrzymać. Ten styl sprawia, że lektura może być męcząca, ale jednocześnie bardzo wciągająca. Często miałem wrażenie, że zostałem wciągnięty w cudzą świadomość i nie ma z niej wyjścia. Lęk, obserwacje i refleksje mieszają się ze sobą i tworzą jeden ciąg. Świat zewnętrzny istnieje głównie jako coś, co uruchamia myśli bohaterów, a nie jako stabilna i jasno określona rzeczywistość.

Całą książkę można odczytać jako serię krótkich rozważań o ludzkim istnieniu w świecie, który nie daje jasnych odpowiedzi. Bohaterowie próbują odnaleźć porządek i sens, ale ciągle natrafiają na poczucie chaosu i zagrożenia. Motyw katastrofy nie musi oznaczać konkretnego wydarzenia, a częściej jest to stan psychiczny, ciągłe oczekiwanie na coś złego. Te napięcia są obecne w codziennym życiu i nie prowadzą do rozwiązania. Świat trwa dalej, ale jego trwanie nie daje spokoju ani poczucia bezpieczeństwa.

Jeśli zainteresował Cię ten temat, sprawdź również inne książki z gatunku literatura piękna w księgarni internetowej tantis.pl.

Język odgrywa w tej książce bardzo ważną rolę. Z jednej strony opisuje rzeczywistość, a z drugiej ją komplikuje i zniekształca. Długie i wielokrotnie złożone zdania sprawiają, że znaczenie nie jest oczywiste od razu. Trzeba czytać uważnie i powoli, żeby zrozumieć, co autor chce nam przekazać. Nawet drobne szczegóły, takie jak gesty czy pozornie nieistotne przedmioty, zyskują duże znaczenie. Sprawiają wrażenie, jakby mogły pomóc w zrozumieniu całości, choć ostatecznie żadna odpowiedź nie jest pełna ani jednoznaczna. To proza, która nie porządkuje świata, ale pokazuje jego niepewność.

W tym kontekście „A świat trwa” można traktować jako zapis doświadczenia życia w świecie rozbitym, pełnym sprzecznych znaczeń i niespełnionych obietnic sensu. Bohaterowie funkcjonują w rzeczywistości, która nie daje im oparcia, a jednocześnie nie pozwala się zatrzymać. Książka nie daje gotowych odpowiedzi, ale zmusza do zastanowienia się nad tym, jak człowiek próbuje odnaleźć sens w świecie, który ciągle się wymyka.

„A świat trwa” László Krasznahorkai – recenzja

„A świat trwa” to zbiór opowieści o byciu w świecie, który nie daje jasnych odpowiedzi ani trwałych sensów. Bohaterowie zmagają się z chaosem, lękiem i własnymi myślami. László Krasznahorkai pokazuje rzeczywistość, która toczy się dalej, niezależnie od ludzkiego zagubienia, opisywaną przez powracające myśli i uważne obserwacje drobnych szczegółów. Książka nie oferuje rozwiązań, lecz skupia się na samym doświadczeniu trwania – bycia pomiędzy potrzebą sensu a poczuciem, że sens wciąż się rozpada.

Jeśli chcesz nas wesprzeć, postaw nam KAWĘ! Zastrzyk energii gwarantowany!

Więcej ciekawostek o literaturze znajdziesz na naszym Facebooku, X-ie (dawniej Twitterze) i Instagramie!